پرپرونكا

پرپرونکا — Fri, 05 Mar 2010 20:48:03 +0000

این همه شعر عاشقونه می نویسم چرا هیشکی عاشق نمی شه؟

پرپرونکا — Mon, 01 Mar 2010 15:50:51 +0000

گاهی می خواهی به جای راه رفتن ، بدوی. قدم هایت را مثل رقص روی پیاده رو بگذاری و برداری. توپی را توی حلقه بیندازی. چیزی را به هوا پرت کنی و دوباره بگیری. صاف بایستی و بخندی به هیچی. اصلا هیچی.

.
می خواهی بزرگ نباشی.

پرپرونکا — Tue, 23 Feb 2010 19:32:55 +0000

درباره این دنیا چی بهت گفتم:
یا دنبال چیزی هستی یا داری ازش فرار می کنی.

پرپرونکا — Sat, 20 Feb 2010 17:51:22 +0000

وقتی کسی تصمیم می گیره بره ، حتی اگه نره دیگه اینجا نیست.

پرپرونکا — Mon, 15 Feb 2010 07:55:20 +0000

به اینکه چطور یه آدم می تونه مسیر زندگی ات رو عوض کنه.
به اینکه چطور یه نفر می تونه شادت کنه.
چطوری یه نفر می تونه یه حس جدید رو بهت بده.
همیشه نشستیم تا یه نفر دیگه بیاد این کارا رو واسه ما بکنه.
به جای اینکه خودمون تصمیم بگیریم که روی پای خودمون بایستیم
به اینکه ها…زندگی مون رو حروم کرد.

پرپرونکا — Tue, 09 Feb 2010 09:19:49 +0000

حلقه ی لب هایم تنگ ِِِگوش های توست

پرپرونکا — Sat, 06 Feb 2010 17:53:42 +0000

هرچه بیشتر تو زندگیه اونایی که کاری فکری کردن، اونایی که چیزی نوشتن ،ساختن بیشتر غور می کنم می بینم همه شون افسرده، غمزده،و دپرس بودن اولین نتیجه ای که می گیرم اینه حتمامن بی فکرم دیگه.
اما واقعا نمی دونم خدا چرا این همه انرژی را به من داده که نمی تونم یه جا بنشینم، ساکت باشم، اذیت نکنم؟
احساس می کنم هر چی سنم بالاتر میره این شور و هیجان آگاهانه تر و تثبیت شده تر می شه.
بعضی وقتا می گم می تونست تقسیم کنه بین چند نفر
می گم اگه نمی فهمیدم که این انرژی رو دارم راحت تر بودم حالم داره از این همه آلفا که متصاعد می کنم به هم می خوره.می خوام کنترلشون کنم. اما نمی دونم چه طوری. این روزا یه دفعه همشون را آزاد می کنم. و بعد هیچی ندارم. و می رم تو خودم. و فکر می کنم. و فکر می کنم.
شاید من تظاهر به شادی می کنم و در در واقع آدم غمناکی هستم. شاید ادای خوشحالی را در میارم.
اساسا اگر هم که تظاهر باشه آن قدر تکرار شده که از تصنع فاصله گرفته و برای خودم دیگه به باور تبدیل شده .
واقعا نمی دانم اگر روزی مجبور شم بین این سرخوشی و هنر اندوهبار یکی را انتخاب کنم، چه کنم .
فعلا باید یه جا را به هم بریزم. اینجوری نمی شه. تا بعد…
زیر نویس:
۱٫اونوقتا که تازه فیلم تایتانیک اومده بود کشتی که داشت غرق می شد یه عده نوازنده داشتند همین جور می زدن و می خوندن. گفتم عجب آدم باحالیه این کامرون. چند سال بعد که داشتم درباره کشتی واقعیه تایتانیک می خوندم دیدم این تصویر را جمیز کامرون دقیقا از آنچه در آن کشتی اتفاق افتاده گرفته یعنی یه تصویر عینی تاریخی. اینجا بود که با اون آدما حال کردم. و آرزو کردم مثل اونا بشم.
۲٫ تو یکی از کتابای زمان دبیرستان یه قصه بود که مردی در چاهی در حال افتادن است که در آن چاه پر از مار و عقرب است. دستش را به بوته ای گرفته که موش ها دارن ریشه هاش را می جوند . حالا این آدم می بیند بغل دستش یه کندوی عسله انگشت می زنه و از شیرینی آن می چشه و لذت می بره معلممون می گفت عجب آدم احمقی و بعد می نشست و ساعت ها درباره آن توضیح می داد. الان فهمیدم چه معلم های احمقی داشته ام.

پرپرونکا — Thu, 04 Feb 2010 08:28:05 +0000

یه نفر که حالش خوب باشه می تونه حال خیلی ها رو خوب کنه
یه نفر که خوشحالیش را بروز بده می تونه یه گروه را خوشحال کنه.
خوشحالم که
خوشحالم
می خواستم همین را بگم

دنده را عوض کن

پرپرونکا — Tue, 26 Jan 2010 20:58:43 +0000

بیتا: من دلم می خواست به جای یه آدم، دوتا، سه تا، چهار تا…. یه عالمه بودم.
مادر: نه اینکه خیلی تحفه ای.
بیتا: نه، برای اینکه اونقدر خوشبختم که دلم می خواست همه جا پر از خودم بود!
بیتا ۱۳۵۱
نوشته گلی ترقی